Nie bardzo rozumiem.
Co umotywować? Że to nigdy nie był zespół rockowy a rhytm and bluesowy?
Sami tak twierdzą :)

Patrząc na same lata 60-te...czysty ówczesny rythm n blues....Nie mów ,że zły..))) Jak brzmiał...myślę,że dobrze wiesz. Nie byli zbyt odkrywczy do czasu "Satisfaction" czyli "Out of our heads'....ale na moje ucho byli wówczas genialni.Tylko kilka innych zespołów garało lepiej...To też tylko moje zdanie...

Użytkownik wojtek41 dnia 21.11.2011 - 23:23 napisał

A ja się zastanawiam, czemu tylko te lata 60-te.
Co z okresem 1971-76 jest nie tak?
Za duży postęp? Za bardzo progresywne granie?
Czy może muzyka z lat 60-tych to jest apogeum tego co lubisz najbardziej pod względem prostoty pod względem środków przekazu, jak i kompozycji?

Lata 60-te...? Najlepiej grali...Dla mnie coś się skończyło po "Their satanic .." Może epoka...pokolenie...No może jeszcze "Sticky Fingers"
Lata 70......moim zdaniem ...kiepskie...
Co się tyczy lat 60-tych....Chciałbym dzisiaj usłyszeć taką siłę i prostotę jaką mieli wykonawcy z tamtych lat...Niech to będą nowi Rolling Stones...

Użytkownik wojtek41 edytował ten post 22.11.2011 - 00:13

Osobiście, poza paroma kawałkami, ich nie trawię.
Po 17 grudnia br. zostanie wydany podwójny album LP z kawałkami wybranymi z ich całej dyskografii.
Wyboru utworów dokonają radiosłuchacze pr.III PR.
Warto słuchać i głosować.

Zrzut z CD?

Użytkownik Stones_Fan dnia 08.11.2011 - 08:29 napisał

Nie polecam, głównie ze względu na tłumaczenie. Teksty o gitarze to jakiś bełkot, tłumaczka nie ma pojęcia o tym temacie ("kapotaster"!).

Do tego powtórzona kilkukrotnie kalka "teoria konspiracji". Aha, konsultacja - Piotr Metz -nie znoszę tego lansujacego się na znawcę ignoranta! (facet akurat dziś mnie dobił, popełniając w Trójce w swojej opowieści o "The Doors" klasyczny błąd kogoś, kto słabo zna angielski, czyli tłumacząc "pathetic fool" jako "patetyczny głupiec". Żałosne ;)

A co do samej treści książki - no cóż. Czytałem o Zeppelinach, o Claptonie, o Stonesach - wszytko TO SAMO. Ćpanie/chlanie/ruchanie/przekonanie o własnej doskonałości/kupowanie domów na pęczki.

Książkę już odsprzedałem ze stratą 10zł.

A co do Stonesów jako takich, udało im się skomponować trzy kawałki, które mi się podobają:
- Brown Sugar
- Satisfaction
- Sympathy for the Devil

Reszta dla mnie nie istnieje.

mam nadzieję, że nikt nie pokaże tych opinii członkom zespołu, bo gotowi zejść z żalu!!!

Użytkownik wasylak dnia 04.11.2008 - 22:13 napisał

Mam dokładnie to samo. Klasyka bez dwóch zdań, ale te klimaty w ogóle mnie nie kręcą.

Użytkownik jotesz dnia 13.12.2011 - 15:37 napisał

Już kończę to "Życie" Keitha. Wcale nie przeszkadzało mi tłumaczenie w zakresie teorii gry na gitarze! Ta część jego wspomnień jest dla mnie nie do pojęcia w jakimkolwiek tłumaczeniu - nie gram i nie znam nut, więc nie potrafiłem wyczuć marności tłumaczenia "gitarowego". Za to całą resztę, przeważającą, czyta się dobrze. Jedno jest dla mnie jasne - Rolling Stonsi już razem nie zagrają! No chyba że Jagger przełknie wszelkie gorzkie piguły, jakich mu w książce nie żałował Keith, i zechce zarobić kolejne dziesiątki milionów dolarów.

Zacząłem słuchać nagrań solowych obu panów i jakoś twory Richardsa bardziej mi pasują. Jeszcze tylko muszę przyzwyczajać się do jego głosu. Jagger na płycie Superheavy chyba małpuje richardsowskie zainteresowania muzyką z Jamajki. U Keitha to jest autentyk na bazie bardzo długich kontaktów osobistych z muzyką, i z muzykami, i z domem, który od lat ma na wyspie. Jagger chyba trochę mu na złość zrobił tym regałowaniem?...

Użytkownik jotesz edytował ten post 16.01.2012 - 14:53

> jotesz

Czy wspominają w książce o tym, jak Jagger dymał finansowo Richardsa?

Dość kontrowersyjne są ostatnie poczynania Rolling Stones za sprawa ww. ksiązki.
Szkoda ze paćkaja sie w jakis starociach (jak Pani Wałęsa) i zrzytaja siena stare lata.Kithowi wiszą teraz pieniądze.
Do tej pory było ok.Jezdziłem na wiele koncertów podczas minionych 15 lat.Rzeźnia.Wszystko było super (widac było ze miedzy nimi tez) a nagle pranie brudów czy mazanie sie nad historią (chyba ze podjeli wczesniej razem decyzje o rozejsciu i Jagger powiedział "skoro juz koniec to pisz co chcesz.Sciemnimy ze sie obraziłem).
Zostało im niewiele czasu na naszej planecie i powinni do konca swoich dni tworzyc razem - bo mają jeszcze troche do powiedzenia.

Eee, tam - grunt, że muzycznie są świetni.

Dokładnie.
Ich prywatne poczynania sa na dalszym planie (jesli wogole kogos interesuja).
Ksiązke mozna poczytac dla zabicia nudy, a swietne plyty zostaja forever:)

Skończyłem czytanie tego opasłego tomu, liczącego niemal 600 stron. Po lekturze mam mieszane wrażenia. Nigdy nie byłem wielkim fanem Rolling Stonsów. Od zawsze bardziej lubiłem początki ich grania. Bluesy, klasyczne, czarne, z Delty. Najbardziej Małego Czerwonego Kogucika. Po “Let It Bleed” odstałem od RS. Mam owszem te późniejsze płyty, ale nie słuchałem ich tak często, jak tych wczesnych. Teraz ukazała się autobiografia Keitha Richardsa. Najpierw po angielsku i narobiła dużo hałasu. Rozeszło się od razu po świecie, że Mick Jagger wściekł się za zdanie, że ma małego małego. Do tego dodano, że po publikacji tych wspomnień już nigdy nie znajdzie się w tym samym miejscu co Keith, co postawiło pod znakiem zapytania jakąkolwiek dalszą działalność Rolling Stones. Szkoda, bo w 2013 należałoby urządzić 50 rocznicę powstania jednego z najsłynniejszych zespołów świata. A tu nici…

Wreszcie, dość zresztą szybko, wydano książkę w Polsce. Wydawnictwo Andrzej Kuryłowicz “Albatros” wyprzedziło innych. Dlaczego nie zrobił tego “In Rock” albo “Kagra”? Spóźnili się? Za mało chcieli zapłacić? Dość, że Albatros sprzedał chyba wszystko empikowi, w którym chcąc, nie chcąc, i ja kupiłem tę cegłę. Ładnie wydana, szyta, z obwolutą – porządna książka. Wcześniej przeczytałem, że marnie tłumaczka zredagowała sprawy “gitarowe”, ale ja tego nie wychwyciłem, bo nie gram na gitarze, ani na niczym, nie znam nut, tonacji, teorii muzyki, więc nic mnie z tej branży nie mogło złościć. Dla takich malkontentów najlepszym tłumaczem byłby wirtuoz języka angielskiego i gitary. Dobrze byłoby też, gdyby kiedyś ćpał, chlał, i wyszedł z tego.

O ćpaniu i chlaniu jest w “Życiu” Keitha bardzo dużo. Jak dla mnie nawet ciut za dużo, ale jakoś przebrnąłem. I tu rodzi się we mnie pytanie – czy polecać tę książkę innym, czy nie? Sam nie wiem. Po mnie wspomnienia te będzie czytać moja Naj, i wtedy zobaczę, czy ją wciągnie. Nigdy nie była fanatyczką RS, ani nawet rocka czy bluesa. Ot, tyle co przy mnie się osłuchała. I to dawniej, bo teraz to głównie na słuchawkach spożywam muzykę w drodze do pracy i z powrotem, więc ona w tym nie uczestniczy. Jeśli ktoś lubił kiedykolwiek muzykę zespołu Rolling Stones i ciekawiło go choć trochę życie jego członków, to dowie się masę interesujących rzeczy. Pozna nieco bliżej pana Richardsa, bo wiedza o nim nigdy nie była zbyt rozpowszechniona, poza tym, że ostro imprezował, brał i chlał. Po przeczytaniu okazuje się, że nie tak dużo jak choćby pewien Ozzy…

Ja czytając, słuchałem muzyki RS, w tym również tej późnejszej. Ze zdziwieniem odkryłem, że to fajne kawałki. Teraz mam wiele muzyki do ponownego odkrycia. Późne płyty RS, solowe albumy Richardsa i Jaggera, sprawdzenie, czy płyty Jaggera to taki szit, jak je Keith opisuje. Richards nie jest dla mnie dobrym wokalistą, dopiero teraz zaczynam go rozpoznawać. Jagger głos ma dużo ciekawszy, no i momentalnie rozpoznawalny. Ale ostatnie dzieło Sir Micka, czyli zespół Superheavy, to nie jest żadne cudo, a w porównaniu z płytami RS, nawet tymi słabszymi, to dla mnie szit. No chyba, że dałem się zmanipulować wewnętrznie Keithowi…

Użytkownik jotesz edytował ten post 18.01.2012 - 11:08

Wygląda na to, że Rolling Stones szykują "coś" na swój 50 jubileusz :)

http://kultura.gazeta.pl/kultura/1,114628,11352379,Rolling_Stonesi_swietuja__Najpierw_film_dokumentalny_.html

Może doczekamy się jeszcze studyjnej nowej płyty RS :-) Kto wie ???
Wczoraj wieczorem siadłem i obejrzałem od A do Z "Shine A light". Dla mnie RS to absolutny nr 1. I jak ktos pisze , że oni nie potrafia grać to zapraszam, niech ktos tak spróbuje zagrać :-)
Fajny moment jest w tym filmie. Dziennikarz prowokuje Keitha:

- Ronnie powiedział że jest lepszym gitarzysta od Ciebie...
- Wiedziałem że tak powie. Ale i on i ja wiemy ze obaj jesteśmy marni. Ale razem jesteśmy lepsi niż 10 innych

I do tego sekcja rytmiczna jakiej nie ma nikt i charyzmatyczny frontman. I mamy odpowiedź na fenomen RS.
Ależ te gitary ze sobą "gadają" :-)

Użytkownik Łukasz edytował ten post 19.03.2012 - 09:57

Niesamowite!

Użytkownik Łukasz dnia 19.03.2012 - 09:57 napisał

Fenomenem Stonesów jest to, że prezentując marny poziom techniczny, wyprodukowali dużo fajnej muzyki. It's Only Rock 'N Roll (But I Like It)

Pozdr, M

Zachwyca mnie najbardziej minimalizm w ich grze. Zwłaszcza u Charliego Wattsa i u Keitha. I pomimo tych minimalnych oszczędnych środków wychodzi z tego tak wiele nut :-)
Nie nazwał bym tego nigdy marnym poziomem technicznym. To jest chyba to słynne "czucie bluesa" i talent do pisania świetnych riffów i melodii.
Za każdym razem jak wychodzą na scenę to widać, że ich to cieszy, pełny luz, improwizacja i ta muzyka niesamowicie "buja" :-)

RS graja nośną muzykę. Drążąc temat i zagłębiając się w Chicago Blues, Delta Blues, czy inne odmiany można znaleźć tony fantastycznej muzyki.

Dylemat polega na tym, ze będąc nawet niezbyt sprawnym muzycznie czy wokalnie można porywać. Tu nie pije do RS a raczej do tworów typu Dżem. Także taka prosta muzyka opierająca się głownie na sile przekazu emocji nie znajduje często powodzenia bo jest odbierana jak prymitywna (w istocie jest prymitywna ;)).

Kończąc - to nie muzyka intelektualna a emocjonalna. Jeżeli komuś zależy na emocjach wynikających z kontaktu a nie przeżycia umysłowego to kupi RS. W przeciwnym wypadku skończy jako wielbiciel Pink Floyd czy innej Madonny :)



pzdrw

såså