ememka - to posłuchaj sobie samplera z BBC Purpli; to nie jest MIJ II, to nie jest MIJ part II, ani żadne inne wynalazki, to taki koncert purpli w Studiu Trójki dla 200 słuchaczy; jeżeli to Cię odpycha to ok, ale jakośc dzwięku i wykonanie naprawdę powala i warto to mieć

Użytkownik psg dnia 27.01.2012 - 21:45 napisał

Chyba się nie rozumiemy... ;)

Między podwójnym czarnym remasterem a złotkiem/zassanym tylko/to po prostu przepaść jest.Tylko o tym zassaniu cicho sza,bo to teraz więzieniem się kończy.Pamiętam odsłuch MIJ z vinyla, chyba, no nie,nie będę ryzykował podania dokładnej daty,ale to mezozoik był.Zmierzam do tego,że wtedy nikt nie zwracał uwagi na to czy bas schodzi nisko a scena była taka czy siaka,MUZYKA JEST NAJWAŻNIEJSZA i na szczęście zostało mi to do dzisiaj.

Użytkownik ememka dnia 27.01.2012 - 21:57 napisał

Święte słowa,chyba na pewno się nie rozumiemy. :)

Użytkownik duhzgur dnia 27.01.2012 - 14:21 napisał

Też się podpisuję pod tym tekstem, który bardzo trafnie określa cały klimat koncertu. Dodam tylko, że Made in Japan jest obok The Song Remains the Same jednym z najbardziej rozpoznawalnych i najsłynniejszych koncertów - płyt w całej historii rock and roll'a.

A propos The Song Remains the Same - czy ktoś zauważył, że wersja CD (rozszerzony remaster) różni się w niektórych momentach od wersji winylowej i pierwszej wersji CD?
Na przykład są pewne różnice w niektórych fragmentach utworu Dazed and Confused. To są niuanse zarówno jeśli chodzi warstwę wokalną jak i instrumentalną.
Tak jakby ktoś powycinał te fragmenty oryginalne i wkleił w te miejsca dokładnie te same, ale z innego koncertu.
Najlepiej słychać taką różnicę w następującym miejscu:
utwór zaczyna się od zaśpiewania przez Planta takich trzech "zwrotek", zanim przechodzi w długą improwizację.
W trzeciej zwrotce w wersji winylowej Plant w pewnym momencie gdacze jak kura, natomiast w remasterze tego nie ma - ten moment jest jakby wklejony z innego koncertu.

Użytkownik soundchaser edytował ten post 28.01.2012 - 15:12

Użytkownik soundchaser dnia 28.01.2012 - 15:03 napisał

Trafne spostrzeżenie co do TSRTS, ale to zaledwie wierzchołek góry tego co naprawdę Page zrobił z tym albumem na remasterze z 2007 r. Zresztą już na oryginalnej wersji LP (później powtórzonej na pierwszym wydaniu CD) i filmie były robione niezłe kombinacje. Można o tym wszystkim poczytać pod poniższymi linkami - jestem pod wrażeniem badań, jakie przeprowadził ten gość:

http://www.thegardentapes.co.uk/
http://www.thegardentapes.co.uk/tgt.html

Podobno sam Page przy wydaniu How The West Was Won w sposób następujący wyjaśnił powody, dla których użył fragmentów dwóch różnych koncertów zamiast po prostu wydać jeden w całości. Jak przypuszczał dziennikarz, powodem było dążenie do wybrania najlepszych fragmentów o jak najlepszej jakości. Odpowiedź Page'a była krótka: Nie, zrobiłem to, żeby dać zajęcie temu gościowi od Garden Tapes :-)))

Co do MiJ to obok niezastąpionego winyla polecam zakup wersji 2CD remasterowanej, najlepiej hiszpańskiej, gdzie na drugiej płycie po bisach w ramach ciekawostki mamy utwory z podstawowej części koncertu w wersjach studyjnych. Do tego oczywiście trzeba się zaopatrzyć w 3-płytowy Live in Japan z 1993 r., gdzie mamy trzy koncerty z Osaki i Tokio, z których wykrojono utwory na MiJ. Niestety ze względu na ograniczenia pojemności płyt CD nawet ten zbiór nie zawiera tych trzech koncertów w całości. I tak na Live in Japan:
- bis Speed King, którym kończy się trzecia płyta zawierająca koncert z Tokyo z 17.08.1972 pochodzi z Osaki z 15.08.1972
- Smoke on the Water z Osaki z 15.08.1972 i The Mule z Tokio z 17.08.1972 w ogóle nie zostały umieszczone na Live in Japan. Oba te utwory w tych wersjach są dostępne na MiJ
- brakuje bisów z Osaki z 16.08.1972 i z Tokio z 17.08.1972: Black Night i Speed King z Tokio z 17.08.1972 oraz Lucille z Osaki z 16.08.1972 są dostępne na na drugiej płycie remasterowanego MiJ. Black Night z najlepszego koncertu z tych trzech, czyli z Osaki z 16.08.1972 było dostępne w boksie Listen, Learn, Read On, którego już nie ma na rynku.

Także nawet kupując Live in Japan i dwupłytowy remaster Made in Japan nie będziemy mieli tych trzech koncertów w całości, tak jak w rzeczywistości zostały zagrane :-( Może kiedyś się doczekamy - wystarczyłoby czteropłytowe wydawnictwo, żeby to upchnąć :-)

Co do koncertu z BBC z 1972 r. to jak już wspomniano taniej można kupić starszą wersję dwupłytową In Concert 1970/1972 z koncertem z BBC z 1970 r. na pierwszej płycie. W zeszłym roku wyszedł nowy remaster In Concert 1970/1972.

http://www.amazon.co.uk/Concert-1970-1972-Deep-Purple/dp/B00577WFZO/ref=sr_1_2?s=music&ie=UTF8&qid=1328262973&sr=1-2
http://www.amazon.co.uk/Concert-1970-1972-Deep-Purple/dp/B000006Y3S/ref=sr_1_1?s=music&ie=UTF8&qid=1328262973&sr=1-1

Użytkownik BlueMax edytował ten post 03.02.2012 - 11:44

Użytkownik BlueMax dnia 03.02.2012 - 11:39 napisał

Jak kto masochista, to niech sobie kupuje dwupłytowy remaster, największemu wrogowi nie polecam, typowe głośne g... by EMI. O ile pamiętam tam nawet przerwy zlikwidowali, żeby bardziej "live" było, zwykły pierwszy EMI czy Warner z US są 100 razy lepsze.

Użytkownik duhzgur edytował ten post 03.02.2012 - 13:05

Dlatego napisałem, że winyl jest niezastąpiony jeśli chodzi o dźwięk - a dalej to czy słuchamy tępo brzmiącej starej wersji CD czy nowego remastera brzmiącego jak to nowe remastery ostro i głośno - to jedna chwała. Pisałem po prostu co zrobić, żeby zgromadzić wszystkie utwory grane przez DP w Japonii na trzech koncertach w sierpniu 1972 r. Nawiasem mówiąc Live in Japan z utworami remasterowanymi w 1993 r. moim zdaniem brzmi bardzo dobrze.

A co do przerw, to akurat dobrze, że je zlikwidowano - nie ma żadnego uzasadnienia, żeby słuchając z jednego CD całego MiJ, który na LP zajmował cztery strony, natykać się co chwila na przerwy i wyciszenia, które były wymuszone jedynie długością strony na winylu.

PS Jeszcze co do TSRTS, to najkrócej można nową wersję CD podsumować tak, że dano na niej utwory w wersjach z nowego DVD, gdy kiedyś wersje z LP i filmu różniły się znacznie. Najgorzej na tym zabiegu wyszły No Quarter i Whole Lotta Love, które były bez porównania lepsze w starych wersjach niż nowych.

Użytkownik BlueMax edytował ten post 03.02.2012 - 14:44