Szanowni forumowicze co sądzicie o rozbierznoścą między Boną a Marcusem Millerem.
Interesują mnie rozbierzności klimatów.

Bona fajno podspiewuje, poza tym graja na tej samej desce, miller troche bardziej zadziornie z wiekszym pazurem, bona gladko, pewnie zagraja tak jak im powiesz, technicznie genialni.

Bona podobał mi się na pierwszej płycie solowej, natomiast późniejsze nagrania trącą niestety komercją i upopowieniem. Co do MM to jest to instytucja i prawdziwe zwierzę jazzowe, jednak po istotnych dokonaniach (wczesne płyty solowe, produkcja płyt Milesa, koncerty) nastąpiło u niego przykre odcinanie kuponów od wcześniejszych doświadczeń i współpracy z MD. Obecnie MM jest przykładem całkowitej jazzowej komercji i specyfiki działów jazzowych dużych wytwórni płytowych, nastawionych na szybki i duży zysk. Jako artysta i kompozytor jest od ok. 10 lat całkowicie wypalony i wtórny.

Dzięki za odpowiedzi sorry za byki...

Z Marcusa mam tylko the sun dont't lie i DVD z tym materiałem a słuchałem M2, i jest mozim zdaniem słabsza, niby nowoczesniejsza, choć całkiem ciekawy jest numer nie pamiętam jaki ,ale pamiętam że taki lekko transowy chrakter z kobiecym vocalem i trabką z tłumikiem takim trochę milesowym.
Natomiast z łagodnych klimatów Bony nie mam kompletnie nic i nie wiem co wybrac na razie poszperałem , słuchałem sampli.

No coz... trudne sie nie zgodzic z Broy'em, Miller sie juz chyba skonczyl. Troche szkoda bo bardzo sprawny z niego muzyk a i swojego czasu odcisnal spore pietno na jazz i okolice. Jego ostatnia produkcja "Silver Rain" jest imho wtorna i nieciekawa. M2 bylo jeszcze znosne, choc i tak daleko jej bylo do takich klasykow jak "Sun don't lie" czy "Tales".

>>Szurman
Co do Bony to polecam jego pierwsza plyte "Scenes from my life" - bardzo sympatyczna muzyka :-)

pzdr.

na ostatniej płycie innego "dziecka Milesa" - Mike'a Stern'a znajdziesz wiele kawałków śpiewanych przez R. Bone. Płyta utrzymana w nurcie łatwego i lekkiego grania dla radia. Co się powyprawiało z dziećmi Milesa?