Oczywiście że są filmy fabularne od których oczekujemy prawdy tzn. fałsz w nich razi. Są to własnie filny o których sami ich twórcy mówią w wywiadach że chcieli pokazać prawdę czasu.

Trzeba się natomiast orientować kiedy film nie ma takich ambicji - jest baśnią, dziełem ponadrealistycznym (albo podrealistycznym), jakimś fajerwerkiem czasem - i wtedy kwękanie że "przecież to niemożliwe, to nie tak" jest pozbawione sensu.

Filmy wykorzystujące "możliwość" "podróży w czasie" są bardzo łatwe do wymyślenia i zachwycenia widza, jest to, niestety, łatwizna łatwizn.

Najbardziej lubię ten najbardziej "przegadany" z 1977 roku.