2
Po ostatnim nie udanym odpaleniu klona Accuphase E407 i długich rozważaniach o idealnym wzmacniaczu, którego natchnieniem był "Rywal CG" autorstwa Giesbertsa stwierdziłem, że dziwnym zrządzeniem losu, w pewnym momencie ewolucji wzmacniaczy audio porzucono w prawie 99% konstrukcji sprzężenie prądowe i zdecydowana wiekszość wzmacniaczy projektowana była z różnicowym stopniem wejściowym z sprzężeniem napięciowym, potem żeby uzysać coraz lepsze rezultaty stosowano źródła prądowe i inne wynalazki, które owszem poprawiały parametry , ale brzmienie nie zawsze.
Potem chyba w latach 70-tych pojawiły sie uklady symetryczne ( np. Leach, Krell, Rotel i wiele innych ) ale nadal ze stopniem różnicowym.
Dopiero Accuphase wykorzystało genialny pomysł wzmacniacza symetrycznego ze sprzężeniem prądowym bez stopnia różnicowego na wejściu i rezulat okazał się rewelacyjny - ja jednak zmodyfikowałem i w sumie uprościłem układ, który działa fantastycznie, rusza od pierwszego kopa, jest 100% stabilny bez zbędnego komplikowania. To trochę coś pośredniego między wzmacniaczem Giesbertsa a Accuphase, ale moim zdaniem wyeliminowałem wady tamtych rozwiązań bez utraty jakości.
Narazie mam polutowany jeden kanał, więc nie mogę przeprowadzić ostatecznych testów odsłuchowych, ale na oscyloskopie wszystko było OK a już nawet w wersji mono słychać ,ze gra znakomicie. Wydaje mi się, że teraz kiedy tranzystory są naprawdę dobrej jakości i liniowości nie ma sensu stosować bardzo skomplikowanych i rozbudowanych układów żeby uzyskać bardzo dobre brzmienie, bo o nie tu przecież chodzi. On napewno znieksztalcenia nieliniowe ma stosunkowo wysokie, co z tego skoro i tak ich nie słychac , bo są poniżej granicy percepcji - liczy sie brzmienie, a nie parametry.
